پيروان آن ميرزاى قمى و برخى ديگرند و دليل اين عده در مقدمه دهم مىآيد . 2 . انسداد در يك تقسيم به دو قسم مىشود : الف . انسداد شخصى ؛ ب . انسداد نوعى . انسداد شخصى آن است كه در خصوص يك مسئله معينى تحصيل علم ممكن نيست قطع‌نظر از اينكه در ساير مسائل ممكن باشد يا خير ، انسداد نوعى آن است كه در نوع مسائل و احكام شرعيه راه علم به روى ما مسدود است و آن انسدادى كه مورد گفتگو است انسداد نوعى است و ظاهرا اولين زمانى كه در آن ادعاى انسداد شده زمان علامه است . 3 . انسداد در تقسيم ديگر به دو قسم مىگردد : الف . انسداد صغير ؛ ب . انسداد كبير . انسداد صغير آن است كه بگوييم راه علم به سوى احكام شرعيه فقط از طريق اخبار و روايات مسدود است و نه از ساير طرق از قبيل اجماع ، ظاهر كتاب و . . . بيان ذلك : رواياتى كه فعلا در دسترس ماست 95 % آنها خبرهاى واحد بدون قرينه‌اند و خبر واحد كذايى ظنى الصدور است و لذا براى ما قطع به حكم از اين طريق پيدا نمىشود آرى ، از طرق ديگر مىتوانيم تحصيل علم كنيم ، انسداد كبير آن است كه راه علم نسبت به معظم احكام شرعيه از همهء طرق و راه‌ها به روى ما مسدود است ؛ يعنى نه از طريق خبر واحد مىتوان علم به حكم شرعى پيدا كرد چون ظن الصدور است و نه از طريق اجماع منقول و نه از طريق شهرت و . . . از هيچ‌كدام نتوان علم به حكم پيدا كرد . حال با حفظ اين نكات و با توجه به نكات ديگرى كه در آغاز مقدمه دهم خواهيم آورد مىگوييم : اختلاف است در اينكه آيا امارات ظنيه مطلقا حجيت دارند ، حتى در زمان انفتاح باب علم ( تا در نتيجه شخصى هم كه دسترسى به معصوم دارد و مىتواند از معصوم حكم شرعى خود را بپرسد و تحصيل علم كند با اين حال آزاد است و